
ปล่อยธรรมชาตินานแค่ไหนถึงเข้าเกณฑ์มีบุตรยาก ?
เกณฑ์มาตรฐานทางการแพทย์ในการประเมินภาวะมีบุตรยาก จะพิจารณาจากอายุฝ่ายหญิงและระยะเวลาที่ปล่อยธรรมชาติ โดยมีเพศสัมพันธ์อย่างสม่ำเสมอ 2-3 ครั้งต่อสัปดาห์ และไม่ได้คุมกำเนิด ดังนี้
- ฝ่ายหญิงอายุต่ำกว่า 35 ปี : หากปล่อยธรรมชาติและตั้งหน้าตั้งตาทำการบ้านอย่างสม่ำเสมอนาน 1 ปีเต็ม แล้วยังไม่ตั้งครรภ์ จะเริ่มเข้าข่ายภาวะมีบุตรยาก
- ฝ่ายหญิงอายุ 35 ปีขึ้นไป : เนื่องจากปริมาณและคุณภาพของไข่จะลดลงอย่างรวดเร็วตามอายุ เกณฑ์เวลาจึงลดลงเหลือเพียง 6 เดือน หากเกินกว่านี้ควรรีบจูงมือกันไปพบแพทย์ทันทีโดยไม่ต้องรอให้ครบปีครับ
ภาวะมีบุตรยาก สามารถเกิดได้จากทั้งฝั่งผู้หญิงและผู้ชาย การตรวจหาสาเหตุจึงจำเป็นต้องตรวจแพ็กคู่เสมอ
5 สัญญาณเตือนทางร่างกายที่ควรรีบไปพบแพทย์
หากเข้าเกณฑ์เวลาข้างต้น หรือมีอาการร่วมตรงกับ 5 ข้อนี้ แนะนำให้ลองเข้าปรึกษาแพทย์เฉพาะทางด้านผู้มีบุตรยาก
- ประจำเดือนของฝ่ายหญิงมาไม่ปกติ หรือขาดหาย
สัญญาณที่ชัดเจนที่สุดของระบบสืบพันธุ์เพศหญิง คือรอบเดือน หากประจำเดือนมากะปริดกะปรอย ไม่สม่ำเสมอ รอบเดือนสั้นกว่า 21 วัน หรือยาวเกิน 35 วัน รวมถึงภาวะขาดประจำเดือน สิ่งเหล่านี้บ่งชี้ถึงภาวะ “ไม่ตกไข่” หรือฮอร์โมนแปรปรวน
- อาการปวดประจำเดือนอย่างรุนแรง
อาการปวดท้องเมนส์ชนิดที่ต้องกินยาแรง หรือส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตประจำวัน อาจเป็นสัญญาณเตือนของโรคเยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่ หรือมีพังผืดในอุ้งเชิงกราน ซึ่งโรคเหล่านี้จะเข้าไปขัดขวางการเดินทางของไข่และสเปิร์ม หรือทำให้ตัวอ่อนฝังตัวได้ยาก
- ฝ่ายชายมีปัญหาเรื่องระบบขับถ่ายอสุจิหรือสมรรถภาพ
หากฝ่ายชายมีประวัติเคยประสบอุบัติเหตุบริเวณอัณฑะ, เคยเป็นโรคคางทูมในวัยเด็ก, มีปัญหาหลั่งเร็ว อวัยวะเพศไม่แข็งตัว หรือความต้องการทางเพศลดลง สิ่งเหล่านี้อาจส่งผลโดยตรงต่อจำนวนและความเข้มข้นของตัวอสุจิ
- ร่างกายมีความเปลี่ยนแปลงจากฮอร์โมนที่ผิดปกติ
เช่น มีขนขึ้นดกตามใบหน้าและหน้าอก, สิวขึ้นรุนแรงเรื้อรัง, ผมร่วงบาง หรือน้ำหนักตัวเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ทราบสาเหตุ อาการเหล่านี้สะท้อนถึงความไม่สมดุลของฮอร์โมนเพศในร่างกาย ซึ่งส่งผลกระทบต่อการเจริญเติบโตของไข่
- มีประวัติแท้งบุตรติดต่อกัน 2 ครั้งขึ้นไป
แม้จะสามารถตั้งครรภ์เองได้ แต่หากไม่สามารถอุ้มท้องจนคลอดได้และเกิดการแท้งติดต่อกันเรื้อรัง ถือเป็นอีกหนึ่งรูปแบบของภาวะมีบุตรยากที่ต้องหาสาเหตุเชิงลึก เช่น ความผิดปกติของโครโมโซม หรือความผิดปกติของโครงสร้างมดลูก
การยอมรับและเดินเข้าหาแพทย์เฉพาะทางเมื่อเผชิญภาวะมีบุตรยาก ไม่ใช่เรื่องที่ต้องเขินอาย หรือรู้สึกล้มเหลว การตรวจพบสาเหตุตั้งแต่แรกในขณะที่อายุยังไม่มาก จะช่วยเพิ่มอัตราความสำเร็จในการรักษาได้